TÜRKÜNÜN SÖZLERİ

YÃœRÃœSÃœN SEMAHINI SEMAH EYLESÄ°N
DÖKSÜN GÜNAHINI NİYAZ EYLESİN
EY ÅžAHÄ°N BAKIÅžLIM BÃœLBÃœL AVAZLIM
BÄ°R ELÄ° KADEHLÄ° BÄ°R ELÄ° SAZLIM
İŞTE BEN GİDİYOM KAL AHÛ GÖZLÜM
NE SEN BENÄ° UNUT NE DE BEN SENÄ°

YOLDA HARAMÄ° VAR ENGEL ARADA
UNUTMA BÄ°ZÄ° DE CEMDE SIRADA
KALIP GİDER AMA GÖNLÜM BURADA
NE SEN BENÄ° UNUT NE DE BEN SENÄ°

TA EZEL EZELDE SENÄ° SEVENDE
ŞU İKİ CİHANDA KEVN-Ü MEKANDA
MÄ°ZAN BAÅžLARINDA ULU DÄ°VANDA
NE SEN BENÄ° UNUT NE DE BEN SENÄ°

KUL HÃœSEYNÄ°M DER KÄ° GÃœL BENZÄ°M SOLUK
SÄ°NEMÄ°ZE YAZILMIÅžTIR AYRILIK
VALLAHİ DOSTLARIM GÖNÜLLER BİRLİK
NE SEN BENÄ° UNUT NE DE BEN SENÄ°

YELDÄ°RME
MEDET MEDET ALEMLERÄ° YARADAN
AKLIM EKSİK BANA MANA SÖYLEME
KAM YANINA VARAN KAMDAN SAYILIR
KAMDAN HABER ALIP BANA SÖYLEME (MEDET)

SEN BÄ°R BEZÄ°RGANSIN KALKMA YERÄ°NDEN
YAÄžLAR YÄ° DE BALLAR AKSIN DÄ°LÄ°NDEN
SENİN EYİLİĞİNİ ALMAZLAR ELİNDEN
HATIRA DOKUNUR MANA SÖYLEME (MEDET)

PİR SULTAN ABDAL'IM BU BÖYLE OLUR
KALKMAZ AÄžIR DAÅžLAR YERÄ°NDE KALIR
BÄ°R EYÄ° BABA BÄ°R SOYSUZ OÄžL'OLUR
ÖLENE AĞLAMA VAR ONA AĞLA (MEDET)


HARAMÄ° : Yol kesen kimse, haydut.
KEVN-Ü MEKAN : Kainat, alem, dünya
KALIP: Beden, vücut.
KAM : Eski Türklerde kopuz çalan, büyücü ve din adamı (Şaman)