TÜRKÜNÜN SÖZLERİ

KAF U'NUN HÄ°TABI Ä°ZHAR OLMADAN
BÄ°Z BU KAÄ°NATIN Ä°BTÄ°DASIYIZ
KÄ°MSELER VASIL-I DÄ°DAR OLMADAN
OL KABE KAVSEYN'Ä°N EV EDNASIYIZ

BÄ°ZE PEDER DEDÄ° TIFL-I MESÄ°HA
HAKKI EREN DEYÜ ÇAĞIRDI MUSA
LEN TERANÄ° DEYEN BÄ°Z Ä°DÄ°K ONA
BÄ°Z TUR-Ä° SÄ°NA'NIN TECELLASIYIZ

SIRRI KÜNT-Ü KENZÜNÜN OLDUK AGAHI
AYNEL YAKIN GÖRDÜK CEMALULLAHI
EY HACI BÄ°ZDEDÄ°R SIRR-I Ä°LAHÄ°
BÄ°Z HACI BEKTAÅž'IN FUKARASIYIZ

ZAHÄ°DE ÅžANIMIZ Ä°NNA FETAHNA
HARABÄ° KEMTERÄ° SERSERÄ° SANMA
BÄ°R KILI KIRK YARAR KAMÄ°LÄ°Z AMMA
PÄ°R BALIM SULTANIN BUDALASIYIZ


İZHAR OLMAK : Görünmek, Belirmek
İPTİDA : Baş, Başlangıç
DİDAR : Yüz, Çehre
SIRR-I MÜPHEM : Belirsiz Sır
MÄ°HMAN : Misafir
AGAH : Bilen
CEMAL : Yüz Güzelliği
TIFIL : TIFL : Çocuk
MESÄ°H : Hz. Ä°sa
TUR-İ SİNA : Sina Dağı
ZAHİDA : Ey Zahit! (Çok Aşırı Sofu)
KEMTER : Hakir, Aşağılık, Adi
BUDALA : Abdal, Dünya ile ilgisini kesip kendini tamamen Allah'a bağışlamış olan derviş